De kostprijs en duur van een transitieproces zijn moeilijk te ramen. Erg veel individueel verschillende factoren spelen hierin een rol: het al dan niet kunnen steunen op begrip van de omgeving, het eigen doorzettingsvermogen, de familiale situatie, de financiële mogelijkheden, waar en door wie de medische behandeling wordt uitgevoerd, het al dan niet optreden van complicaties bij de behandeling, en we zouden nog lang kunnen doorgaan om dit rijtje te vervolledigen.

Gelukkig bestaan er een aantal ingrepen die erkend worden door het RIZIV, waar men ook gebruik van kan maken bij de medische behandeling voor transgendere mensen. Daardoor kunnen een aantal zaken worden terugbetaald door het ziekenfonds, waardoor het eigen aandeel van bv. een vaginoplastie sterk kan gereduceerd worden (minder dan € 3000 in de meeste gevallen). Dit neemt niet weg dat mensen o.a. door deze behandelingskosten vaak in financiële nood terechtkomen omdat velen onder hen - ondanks hun beroepsbekwaamheid of anciënniteit - op het werk ontslagen kunnen worden omwille van hun situatie en aldus noodgedwongen op zoek dienen te gaan naar een andere job. Juist dit is niet zo eenvoudig wanneer men bv. midden in de real-life experience zit en omwille hiervan op onbegrip stuit van eventuele nieuwe werkgevers.
Vaak komen daar ook nog de kosten bij van het alleen gaan wonen als gevolg van een eventuele scheiding of zelfs het betalen van alimentatiegeld. In het slechtste geval dienen zij soms hun hele verdere leven van een vervangingsinkomen te leven.

De nood aan een eenduidig wettelijk kader waarin heldere criteria voor opvang, begeleiding en medische behandeling voor transgendere mensen zijn vastgelegd, zou zowel voor behandelaars als cliënten duidelijkheid bieden, ook rond financiële aspecten van een transitie.